อินโดนีเซียเป็นตลาดที่แบรนด์อาหารไทยจำนวนมากอยากเข้าไปทดลอง เพราะผู้บริโภคคุ้นเคยกับรสชาติเอเชีย อาหารไทยมีภาพลักษณ์ด้านรสชาติและคุณภาพ และตลาดค้าปลีกสมัยใหม่ช่วยให้สินค้าบรรจุหีบห่อเข้าถึงผู้บริโภคได้กว้างขึ้น

แต่การได้รับคำชมว่า “อร่อย” ในงานแสดงสินค้าไม่ได้แปลว่าสินค้าพร้อมขายจริง สิ่งที่ผู้ซื้อและ Distributor ต้องการทราบต่อคือ ราคาเมื่อถึงคลังในอินโดนีเซีย ขั้นต่ำการสั่งซื้อ อายุสินค้า เอกสารโรงงาน สถานะฮาลาล การขึ้นทะเบียน BPOM และความสามารถในการสนับสนุนการตลาดหลังเริ่มวางขาย

ฝั่งทีมเดินทางก็ต้องวางแผนให้ถูกเช่นกัน ผู้ที่ประจำบูธในฐานะ Exhibitor อาจต้องใช้ C11 ขณะที่ผู้บริหารที่ขึ้นเวที ผู้เข้าประชุม และช่างติดตั้งอาจต้องใช้วีซ่าคนละประเภท แม้ทุกคนเดินทางไปงานเดียวกัน

ทำไมตลาดอาหารอินโดนีเซียน่าสนใจสำหรับแบรนด์ไทย

รายงานภาพรวมตลาดอาหารและเครื่องดื่มอินโดนีเซียปี 2568 ของกรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศระบุว่า ตลาดอาหารบรรจุหีบห่อและอาหารแปรรูปยังได้รับแรงสนับสนุนจากการขยายตัวของเมือง ความต้องการสินค้าสะดวกบริโภค และการขยายเครือข่ายค้าปลีกสมัยใหม่

รายงานดังกล่าวระบุว่าช่องทางค้าปลีกสมัยใหม่ โดยเฉพาะร้านสะดวกซื้อ มีเครือข่ายมากกว่า 41,000 สาขาในช่วงที่จัดทำรายงาน และผู้เล่นรายใหญ่ยังขยายไปสู่เมืองรองและพื้นที่ชานเมือง ทำให้สินค้าขนาดเล็ก ราคาเข้าถึงง่าย และหมุนเวียนเร็วมีโอกาสกระจายได้กว้าง

สินค้าอาหารไทยกลุ่มใดมีโอกาสในงานแสดงสินค้าอินโดนีเซีย

ไม่มีหมวดใดขายได้เพียงเพราะระบุว่าเป็นสินค้าไทย แต่สินค้าที่อธิบายจุดต่างได้เร็ว ทดลองชิมแล้วเข้าใจทันที และมีราคาที่ Distributor คำนวณต่อได้ จะสร้างบทสนทนาทางธุรกิจง่ายกว่า

Buyer และ Distributor อินโดนีเซียดูอะไรนอกจากรสชาติ

การชิมสินค้าเป็นเพียงจุดเริ่มต้น หาก Buyer สนใจจริง เขาจะต้องนำข้อมูลกลับไปประเมินกับฝ่ายกฎหมาย โลจิสติกส์ ฝ่ายขาย และฝ่ายการเงิน

แบรนด์ที่ตอบได้เพียงว่า “ราคายังไม่แน่นอน ต้องกลับไปถามโรงงาน” หรือ “ฮาลาลไทยน่าจะใช้ได้” อาจเสียความน่าเชื่อถือ แม้สินค้าจะได้รับคำชมมากก็ตาม

แบรนด์อาหารไทยควรปรับสินค้าอย่างไรก่อนนำไปออกงาน

การปรับสินค้าไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนเอกลักษณ์ไทยทั้งหมด แต่ควรลดอุปสรรคที่ทำให้ผู้ซื้อรู้สึกว่าสินค้าขายต่อยาก

BPOM ฮาลาล และฉลาก ต้องเริ่มวางแผนตั้งแต่ก่อนออกงานหรือไม่

ควรเริ่มตั้งแต่ก่อนออกงาน เพราะ Buyer ที่จริงจังจะถามทันทีว่าสินค้าขึ้นทะเบียนได้หรือไม่ มีเอกสารโรงงานครบหรือไม่ และต้องใช้เวลากี่เดือนก่อนวางขาย

การขึ้นทะเบียนอาหารกับ BPOM

สำหรับอาหารแปรรูปนำเข้าที่จะจำหน่ายเชิงพาณิชย์ โดยทั่วไปผู้นำเข้าหรือผู้จัดจำหน่ายในอินโดนีเซียต้องดำเนินการขึ้นทะเบียนผ่านระบบของ BPOM เพื่อขอเลขอนุญาตจำหน่ายสำหรับสินค้านำเข้า

เอกสารอาจเกี่ยวข้องกับสูตร ส่วนผสม กระบวนการผลิต มาตรฐานโรงงาน ผลทดสอบ ฉลาก อายุสินค้า และเอกสารแต่งตั้งผู้นำเข้า รายการจริงแตกต่างกันตามประเภทสินค้า จึงไม่ควรเสนอวันที่เริ่มขายก่อนให้ผู้นำเข้าประเมินเอกสาร

การรับรองฮาลาล

อินโดนีเซียอยู่ในช่วงยกระดับการบังคับใช้ระบบรับรองฮาลาล และผู้ส่งออกต่างประเทศต้องตรวจทั้งสถานะหน่วยรับรองฮาลาลต่างประเทศ การยอมรับร่วมกับ BPJPH และการลงทะเบียนใบรับรองต่างประเทศก่อนจำหน่าย

รายงานตลาดของ DITP ปี 2568 อ้างอิงกรอบกฎ PP 42/2024 ว่าเส้นตายสำหรับสินค้านำเข้ากลุ่มอาหารและเครื่องดื่มอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านสู่วันที่ 17 ตุลาคม 2569 ผู้ประกอบการจึงควรตรวจประกาศล่าสุดจาก BPJPH และผู้นำเข้าอีกครั้งก่อนทำสัญญา

นำอาหารตัวอย่างไปแจกชิมในงาน ต้องเตรียมอย่างไร

สินค้าตัวอย่างสำหรับงานอาหารอาจเกี่ยวข้องกับศุลกากร กักกัน ความปลอดภัยอาหาร อุณหภูมิขนส่ง และข้อจำกัดวัตถุดิบ การเขียนบนกล่องว่า “Sample – Not for Sale” ไม่ได้ทำให้ได้รับยกเว้นทุกขั้นตอนโดยอัตโนมัติ

สำหรับการแจกชิม ควรให้ผู้จัด ผู้นำเข้า หรือ Freight Forwarder ยืนยันขั้นตอนเป็นลายลักษณ์อักษร เพราะเงื่อนไขอาจต่างกันตามชนิดสินค้า ปริมาณ สนามบินหรือท่าเรือ และรูปแบบการนำเข้า

ทีมงานแสดงสินค้าอาหารควรใช้วีซ่าอินโดนีเซียประเภทใด

การเลือกวีซ่าต้องอิงจากหน้าที่จริง ไม่ใช่เลือก C11 ให้ทุกคนเพียงเพราะชื่อโครงการคือ “ออกงานแสดงสินค้า”

เลื่อนตารางซ้าย-ขวาได้บนมือถือ

ผู้ที่ต้องประจำบูธในฐานะ Exhibitor สามารถศึกษาข้อมูล วีซ่าอินโดนีเซีย และควรตรวจหนังสือเชิญ Job Description กับสปอนเซอร์ให้ตรงก่อนยื่น

ข้อจำกัดสำคัญของวีซ่า C11 เมื่อนำสินค้าอาหารไปออกบูธ

C11 เป็นวีซ่าเยี่ยมเยือนสำหรับทำตลาดสินค้าและบริการในงาน MICE หรือ Exhibition ในฐานะ Exhibitor ไม่ใช่ใบอนุญาตทำงานทั่วไป

ข้อมูลทางการระบุว่าผู้ถือ C11 ไม่ควรรับค่าตอบแทน ค่าจ้าง หรือสิ่งตอบแทนลักษณะเดียวกันจากบุคคลหรือนิติบุคคลในอินโดนีเซีย และมีข้อจำกัดเรื่องการขายสินค้า

Checklist เตรียมออกงานอาหารอินโดนีเซียก่อนเดินทาง

ทำอย่างไรให้ Lead จากงานกลายเป็นยอดขายจริง

ปัญหาหลังงานที่พบบ่อยคือมีนามบัตรจำนวนมาก แต่ไม่รู้ว่าใครเป็น Importer จริง ใครเพียงสนใจชิม และใครมีช่องทางจำหน่ายที่เหมาะกับสินค้า

ผู้ประกอบการที่ต้องเดินทางไปติดตามคู่ค้าหลังงาน สามารถศึกษาเรื่อง อินโดนีเซีย และจัดแผนเดินทางให้แยกกิจกรรมธุรกิจออกจากกิจกรรม Exhibitor อย่างชัดเจน

แหล่งข้อมูลทางการที่ควรตรวจสอบ

กฎอาหารนำเข้า ฮาลาล ฉลาก ภาษี ประเภทวีซ่า และกระบวนการนำสินค้าตัวอย่างสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ควรตรวจข้อมูลล่าสุดจากหน่วยงานทางการและให้ผู้นำเข้าหรือสปอนเซอร์ยืนยันก่อนดำเนินการ

❓ คำถามที่ถามบ่อยเกี่ยวกับงานแสดงสินค้าอาหารในอินโดนีเซีย